ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ ΑΓΑΠΗ

Ποσο πιο πολυ
σε ζηλεψε ο χαρος απο μενα
και σε κρατησε μακρια,
μονακριβη αγαπη,
ξανθο μαργαριταρι
στης ασεμνης αβυσσου τα νερα..?

ΞΕΡΩ..

Η ζωη μου ειναι κραμα
απο επιπεδες μνημες
και το μελλον
δειλες πατημασιες
προς ενα βεβαιο αποτελεσμα.
Μονο ο, τι πιοτερο
αγαπησα και εχασα
ξεχνω.
Γιατι ξερω, θα το βρω
σε καποιον αλλον ουρανο..

ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΧΡΥΣΟ

ΔΙΠΛΑ Ο ΗΛΙΟΣ ΚΑΙΕΙ
ΣΤΟ ΜΕΣΟΥΡΑΝΗΜΑ,
ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΓΕΝΝΑΕΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ.
ΗΣΟΥΝΑ ΣΠΟΡΟΣ ΤΑΠΕΙΝΟΣ
ΜΑ ΣΠΟΡΟΣ ΑΠΟ ΘΑΛΑΣΣΑ
ΠΟΥ ΣΤΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΗΣΕ
ΑΚΕΡΑΙΟ ΤΟ ΦΩΣ..
ΠΟΘΩ ΝΑ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΟΜΑΙ
ΣΤ' ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΧΡΥΣΟ,
ΣΤΗ ΛΑΜΨΗ ΣΟΥ ΑΦΗΝΟΜΑΙ
ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΑΗΤΟΣ..!

ΕΝΑ ΙΣΩΣ

ΕΝΑ ΙΣΩΣ ΔEΝ ΦΤΑΝΕΙ
Ν' ΑΠΑΛΥΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ.
ΕΝΑ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ
ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΝΑ ΠΕΙ.
ΕΝΑ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ
ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΠΟΥ ΣΑΝ ΨΕΜΑ
Ν' ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΚΙ' ΑΥΤΗ.
ΕΝΑ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ
ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΑ ΚΕΝΑ
ΠΟΥ ΑΦΗΝ' Η ΛΟΓΙΚΗ.
ΚΡΑΤΑΕΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ Η ΚΑΡΔΙΑ
ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ ΣΙΓΑΝΑ.
ΣΠΑΡΑΖΕΙ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΒΑΘΙΑ
ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙ.
ΚΡΑΤΑΕΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
Η ΚΑΡΔΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΠΑΣΕΙ ΜΟΝΟΜΙΑΣ
ΜΑ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΤΗΝ ΞΕΠΕΡΝΑ
ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ.
ΕΝΑ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ..

ΗΣΟΥΝ ΖΩΗ

ΗΣΟΥΝ ΦΩΝΗ
ΚΙ' ΕΓΙΝΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙ,
ΘΩΡΙΑ ΚΙ' ΕΓΙΝΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΑ.
ΑΝΑΣΑ ΓΛΥΚΕΙΑ
ΚΑΙ ΧΑΔΙ
ΣΕ ΣΚΑΛΙΣΤΟ ΠΕΤΡΑΔΙ..
ΗΣΟΥΝ ΖΩΗ.
ΚΑΤΑΚΚΟΚΙΝΟ
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ
ΠΟΥ ΤΡΥΠΗΣΕΣ
Μ' ΑΓΚΑΘΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ..!

ΑΥΤΟΦΩΤΗ

ΗΣΟΥΝ Ο ΗΛΙΟΣ.
Η ΑΠΛΩΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ
Η ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΣΚΙΑ.
ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΦΩΤΗ.
ΝΥΧΤΑ ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΚΡΙΑ..

ΤΩΡΑ ΣΚΙΑ

ΗΣΟΥΝ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΜΙΣΟ.
ΤΟ ΑΚΡΙΒΟ ΑΡΩΜΑ ΜΟΥ.
ΤΩΡΑ ΣΚΙΑ.
ΒΑΡΕΙΑ ΣΚΙΑ
ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΜΟΥ
ΠΟΥ ΣΕΡΝΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ..

ΕΙΡΩΝΙΑ

ΑΧΟΡΤΑΓΑ Η ΖΩΗ
ΑΦΑΝΗΣΕ ΚΙ' ΕΣΕΝΑ.
ΚΑΙ ΜΕΣ' ΑΠ' ΤΟ ΑΓΓΕΛΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟ
ΞΕΠΡΟΒΑΛΛΕ ΤΟ ΠΙΟ ΕΙΡΩΝΙΚΟ ΓΕΛΙΟ..

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΦΩΣ

ΣΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΡΙΓΥΡΝΑΩ
ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ
ΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΑΚΡΟΠΑΤΩ
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΠΑΤΩ
ΣΕ ΖΗΤΩ
ΚΑΙ Σ' ΑΓΓΙΖΩ ΛΙΓΟ ΘΑΡΡΩ
ΣΤΗΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ.
ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ
ΚΙ' ΟΜΩΣ ΕΙΣ' ΕΔΩ
ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ
ΠΟΥ ΟΙ ΑΚΤΙΝΕΣ ΤΟΥ
ΜΕ ΦΤΑΝΟΥΝ
ΤΟΣΟ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΑ
ΑΧΤΙΔΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ
ΣΑΝ ΦΩΣ ΜΕ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ.
ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΦΩΣ
ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΦΩΣ
ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΟΥ ΦΩΣ
ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΜΟΥ ΦΩΣ
ΓΛΥΚΟ
ΑΛΑΡΓΙΝΟ
ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΤΡΥΦΕΡΟ
ΑΠΑΛΟ ΣΑΝ ΧΑΔΙ
ΣΕ ΘΩΡΩ!

ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΝΕ..

ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΗΤΤΗΘΗΚΕΣ.
ΕΙΠΑΝ ΠΩΣ ΗΜΟΥΝ ΤΥΧΕΡΗ
ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ..
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΝΕ?
ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΝΕ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕΣ
ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑΝ..?

ΣΑΝ ΔΑΚΡΥ

ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟ ΒΛΕΜΑ ΤΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ,
ΕΙΝΑΙ ΚΕΝΟ.
Η ΨΥΧΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ
ΠΡΟΣΚΡΟΥΟΝΤΑΣ
ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ
ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΣΑΝ ΔΑΚΡΥ.
ΦΙΛΟΙ ΑΦΑΝΤΟΙ
ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΖΗΛΟΦΘΟΝΙΑΣ
ΣΚΑΛΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΝΟ.
ΣΙΩΠΗ.
ΚΙ' ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΕΙΝΑΝ
ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΟΓΟΣ.
ΚΡΑΤΑΩ ΤΗ ΧΑΡΑ
ΜΑΚΡΙΑ ΜΗ ΧΑΘΕΙ.
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ' ΤΟΝ ΠΟΝΟ.
ΜΑ ΠΕΦΤΕΙ ΣΑΝ ΔΑΚΡΥ
ΚΙ' ΑΥΤΗ
ΣΤΟΝ ΕΡΗΜΟ ΔΡΟΜΟ..

ΣΤΟ ΚΕΝΟ

ΕΣΥ ΕΦΕΡΝΕΣ ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ.
ΤΩΡΑ ΠΟΣΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΡΩ?
Η ΧΑΘΗΚΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΣΕΝΑ
ΑΠΟΡΩ..
ΠΩΣ ΝΑ ΧΤΙΣΩ ΤΩΡΑ
ΘΕΜΕΛΙΑ ΑΛΛΑ,
ΣΤΟ ΚΕΝΟ ΠΟΥ Ν' ΑΚΟΥΜΠΗΣΩ,
ΣΑΝ ΕΡΜΑΙΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ ΦΤΕΡΟ..
ΠΕΣ ΜΟΥ
ΜΠΟΡΩ..?

ΕΝΑ ΨΕΜΑ

Εφυγε η ζωη

μεσα στη λησμονια

και τη σπαταλη.

Αδικα λενε.

Εφυγες κι' εσυ.

Αλλα ποιος ειπε

οτι αυτο το λενε ζωη?

Μακρια απ' τη θωρια

τη θεικη των ματιων σου?

Ποιος ειπε οτι αυτο το λενε ζωη?

Μακρια απ' τον ηχο

της ζεστης σου φωνης,

απ' το αγγιγμα το δικο σου?

Ποιος ειπε οτι αυτο το λενε ζωη?

Τοσο δα μικρη

ιχνος μποιαζει απο παραμυθι

στου απεραντου του χρονου τη ροη.

Κι' αν σε εχασα εγω

ενα ψεμα ειναι κι' αυτο

που εγω το ξερω μονο

κι' η μονακριβη δικια σου η ηχω.

Ενας ρολος.

Μονο αυτο.