ΟΝΕΙΡΟ ΧΡΥΣΟ

ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΧΡΥΣΟ
ΠΟΥ ΑΣΤΡΑΦΤΕ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ
ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΖΕ ΣΑΝ ΝΟΥΦΑΡΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟ
ΣΕ ΜΙΑ ΛΙΜΝΗ ΣΙΩΠΗΛΗ
ΜΕ ΚΥΚΝΟΥΣ ΑΠΟ ΗΛΙΟ ΚΙ' ΑΠΟ ΔΑΚΡΥ.

ΜΕ ΚΥΚΝΟΥΣ ΑΠΟ ΧΙΟΝΙ ΚΙ' ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΥ
ΠΟΥ ΑΥΛΟΙ ΚΥΛΟΥΣΑΝ ΣΤΑ ΝΕΡΑ
ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΠΟΥ ΓΕΜΙΖΑΝΕ ΜΕ ΔΑΚΡΥ
ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑ.

ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ
ΚΑΙ ΕΖΗΣΑ ΜΟΝΑΧΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ..

ΠΟΙΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ?

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ
ΣΑΝ ΟΛΟΓΙΟΜΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΦΩΤΙΖΕΙ
ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
ΚΙ' ΕΓΩ
ΣΑΝ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
ΠΕΤΑΩ ΨΗΛΑ
ΣΤΙΣ ΠΙΟ ΨΗΛΕΣ ΒΟΥΝΟΚΟΡΦΕΣ
ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΣΟΥ.
ΑΣΤΡΟΣΚΟΝΗ Ο ΠΟΘΟΣ ΣΟΥ
ΚΙ' ΑΓΕΡΙ ΔΥΝΑΤΟ,
ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ Μ' ΑΓΓΙΖΕΙ
ΜΕ ΠΑΕΙ ΩΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ.

ΠΟΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΝΑ' ΝΑΙ ΑΡΑΓΕ
ΑΥΤΗ Η ΞΑΓΡΥΠΝΙΑ
ΠΟΥ ΓΛΥΚΑ ΚΙ' ΑΝΕΙΠΩΤΑ
ΜΕ ΚΥΒΕΡΝΑ?
ΠΟΙΑ ΨΕΜΑ?
ΠΟΙΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
ΜΕ ΝΑΝΟΥΡΙΖΕΙ?

Η ΑΓΑΠΗ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ,
ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ
ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΖΕΙ ΔΥΝΑΤΑ
ΚΙ' ΟΠΩΣ ΧΑΝΕΤΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ,
ΣΑΝ ΒΡΟΧΗ
ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΕΙ ΣΙΓΑΝΑ.
ΚΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΨΙΘΥΡΙΖΕΙ,
ΟΤΑΝ ΣΙΓΟΨΙΧΑΛΙΖΕΙ,
ΜΥΣΤΙΚΑ
ΜΟΥ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΕΙ
Σ' ΑΓΑΠΩ.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΜΑΓΙΚΟ.
ΕΝ' ΑΠΟΣΤΑΓΜ' ΑΠΟ ΜΕΝΑ
ΚΙ' ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΘΕΙΚΟ,
ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟ
ΣΑΝ ΠΕΤΡΑΔΙ ΑΛΗΘΙΝΟ,
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΑ
ΜΕΣ ΤΗΣ ΠΑΧΝΗΣ ΤΗ ΔΡΟΣΙΑ,
ΚΑΤΙ ΠΟΥ' ΡΘΕ
ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ ΜΑΚΡΙΑ,
ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΣ.

ΟΠΩΣ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ
ΠΟΥ ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ ΤΟΥ
ΣΦΑΛΙΖΕΙ ΜΑΛΑΚΑ
ΜΕΣΑ ΣΤΗΣ ΖΕΣΤΗΣ
ΘΑΛΠΩΡΗΣ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ.
ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΔΙΝΕΣΑΙ
ΣΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ
ΚΙ' ΕΙΝ' ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ
ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ
ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΑΝΟΙΧΤΑ,
ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.

ΠΟΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΝΑ' ΝΑΙ ΑΡΑΓΕ
ΑΥΤΗ Η ΞΑΓΡΥΠΝΙΑ
ΠΟΥ ΓΛΥΚΑ
ΚΙ' ΑΝΕΙΠΩΤΑ
ΜΕ ΤΥΡΡΑΝΑ?
ΠΟΙΟ ΨΕΜΑ?
ΠΟΙΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
ΜΕ ΝΑΝΟΥΡΙΖΕΙ?

ΜΑΥΡΗ ΣΚΙΑ

ΜΑΥΡΗ ΝΑ' ΝΑΙ ΑΡΑΓΕ,
ΜΑΥΡΗ ΣΚΙΑ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ,
ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΛΙΓΟ ΦΩΣ
ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ..?

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΟΥΝ ΜΥΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
ΡΙΖΩΘΗΚΑΤΕ ΒΑΘΙΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΓΙΝΑΤΕ ΝΟΤΑ ΧΑΡΑΣ
ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΜΟΥ ΣΚΕΨΗΣ.
ΟΣΦΡΙΖΟΜΑΙ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΕΤΑΩ ΜΑΚΡΙΑ,
ΣΤΗΝ ΑΝΑΛΑΦΡΗ ΣΑΣ ΧΩΡΑ, ΙΣΩΣ ΣΤΟ ΠOΥΘΕΝΑ
ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΚΙ' ΕΡΩΤΙΚΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ.
ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΟΝΤΑ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΑ
ΚΙ' ΑΣ ΣΑΣ ΚΡΑΤΗΣΩ ΜΕΣ ΤΑ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΑ ΜΟΥ ΦΤΕΡΑ
ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ.
ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ, ΑΕΡΙΝΑ, ΜΕΘΥΣΤΙΚΑ
ΣΑΣ ΧΑΡΙΖΩ ΚΑΙ ΤΑ ΛΙΓΟΣΤΑ ΜΟΥ ΔΑΚΡΥΑ.
ΜΗΝ ΜΕ ΞΕΧΑΣΕΤΕ!

ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

Σ' ΕΝΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΣΒΗΣΤΟ
ΜΕ ΧΙΟΝ' ΑΠ' ΟΣΟ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΚΕΠΑΣΜΕΝΟ
ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΤΑ ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ
ΣΤΡΩΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ.

ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ ΑΚΡΟΒΑΤΩ
ΣΕ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ.

Ο 'ΧΥΡΩΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ
ΑΠΟ ΤΟ ΓΚΡΙΖΟ ΟΥΡΑΝΟ
ΝΑ ΜΕ ΣΚΕΠΑΖΕΙ ΔΙΝΕΤΑΙ
ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΟΣ ΚΥΚΛΩΠΑΣ
ΤΑ ΣΑΡΚΟΒΟΡΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Ν' ΑΠΟΣΤΡΕΦΟΜΑΙ.

ΑΝΟΙΞΕ ΠΥΛΗ
ΤΟ ΘΑΝΑΤ' ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ
ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΩ
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΝΑ ΒΡΩ.

ΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
Σ' ΕΝΑ ΧΟΡΟ
ΤΡΕΛΛΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ
ΝΑ ΞΑΠΟΣΤΑΣΩ!!!

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

ΚΑΤΕΛΗΞΑ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ
ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟ ΚΑΛΟ
ΚΙ' ΕΚΕΙ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΑ
ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΜΩΡΙΑ,
ΓΙΑΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ
ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΚΟΣ,
ΓΙΑΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ
ΚΑΙ ΤΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ
Μ' ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑ
ΚΙ' ΕΝΙΩΣΑ ΑΔΥΝΑΜΟΣ,
ΜΙΚΡΟΣ ΘΕΟΣ ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ
ΚΙ ΟΧΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ.

ΣΚΟΠΟΣ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΓΙΝΕ
ΑΠΟΤΕΡΟΣ ΚΙ ΙΔΑΝΙΚΟΣ
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΩ ΜΟΝΑΧΑ
ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΡΤΕΡΩ,
ΑΤΡΩΤΗ ΑΠ' ΤΟ ΚΑΚΟ
ΚΙ ΑΝΕΠΑΦΗ,
ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ.

ΥΠΟΜΟΝΗ ΔΙΔΑΧΤΗΚΑ
ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΩ
ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΣΠΙΔΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ.

ΜΟΝΑΚΡΙΒΗ ΑΓΑΠΗ

Ποσο πιο πολυ
σε ζηλεψε ο χαρος απο μενα
και σε κρατησε μακρια,
μονακριβη αγαπη,
ξανθο μαργαριταρι
στης ασεμνης αβυσσου τα νερα..?