Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Η μοναξια καιρο ζητουσε μια ευκαιρια,
σαν κουκουβαγια,
αναμεσ' απο κλαδια παραμονευε,
και οταν εφυγες με αρπαξε σαν λεια,
κι ακομα απο τοτε δεν με χωνεψε.

Αναμεσα στα δοντια της
μιαν εστησα παγιδα
κι αγριευα,
οταν η νυχτα το πεπλο της μου εριχνε,
σαν εφιαλτης εμοιαζε που βρηκε μια αιτια
στον υπνο μου να ερθει που με επαιρνε.

Καταρα της αγαπης σου με μαγεψε
και εκτοτε δεν εχω ησυχια,
μεσα στο χρονο βρηκε και σημαδεψε
του ερωτα κρυφα την ευτυχια.

Μες την καρδια μου τη χαρα βαλσαμωσε,
και ενα δακρυ της που ετρεξε,
το παγωσε,
για να θυμιζει παντοτε,
μια θλιβερη εικονα
και αστεια..

ΕΣΥ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ...

Τι να' σαι 'συ?
Να' σαι ενας ερωτας κρυφος
η να' σαι απατηλος
που με σημαδευεις ξαφνικα
με το μαγικο σου τοξο
μεσα στης μονοτονης νυχτιας
τη σιγαλια?
Να' σαι μια ψευδαισθηση
μεσα στης μοναξιας μου
το παραληρημα,
η μια αληθεια βγαλμενη
απ' το βαθος του ειναι μου
οταν ερχεσαι πλανευτρα
του ερωτα σαιτια
και με κυβερνας για λιγο
μεσα στης ζωης μου
τη σκοτεινια
σαν φως θεεικο?
Να' σαι ερωτας αραγε
η αγαπη,
η να' σαι και τα δυο
η μηπως ενα φτερουγισμα
περιστερι ης ομορφιας
που με σημαδεψε για παντα??
Τι να' σαι συ?
Κατι που' ρθε για να με τρομαξει,
για να με σωσει
η για να με βουλιαξει
ακομα πιο βαθια
μεσα στης θλιψης
των δακρυων μου τη θαλασσα
αθορυβα και μυστικα?
Η ενα ανθρωπινο φιλι
σαν ενα της φυσης
απαλο αερακι,
μια δροσοσταλια?
Στασου λιγο ακομα να σε δω
περιστερι μου αθανατο
της ομορφιας,
τι να σου υποσχεθω
για να σε κρατησω κοντα μου?
Ανοιξε τα φτερα σου
και αγκαλιασε με,
ζεστανε με αγαπημενε μου,
αυρα γλυκεια,
καλοκαιρινη,
εσυ που μπορεις...

ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

Ειναι οι βαθιες αληθινες μας επιθυμιες
συνειδητες η οχι
συνυφασμενες με τη μοιρα μας
η καποιος αλλος τα νηματα της κινει?
Αν ναι
τοτε θα ειναι το τυχαιο.
Αν υποθεσουμε ομως
οτι τιποτα δεν ειναι τυχαιο
τοτε εμεις οι ιδιοι
ειτε το θελουμε ειτε οχι,
πρεπει να παραδεχτουμε,
εστω κι αν δεν το καταλαβαινουμε,
οτι διαγραφουμε το μελλον μας.
Ας ειναι τουλαχιστον συμφωνο
με τις συνειδητες μας επιθυμιες!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Λογια.
Λογια ψευτικα.
Λογια μπερδεμενα.
Λογια ασυναρτητα.
Λογια αληθινα
που αστραφτουν
σαν αστερακια Νοβα
και φωτιζουν το μαυρο ουρανο
για το σαρκικο ανθρωπινο ματι.
Λογια ξεχασμενα.
Λογια ασχηματιστα.
Λογια πικρα.
Λογια γλυκα.
Λογια αοριστα.
Λογια ξεψυχισμενα.
Λογια αυθορμητα και ζωντανα.
Λογιων λογιων λογια
απο λογιωνλογιων λογους
για λογιων λογιων λογους.
Λογια ανθρωπινα,
ανεξηγητης σκεψης
μιας ασχηματιστης σιωπης.
Λογια λογικα
μιας περιθωριακης καρδιας.
Λογια πρωιμου εργου
μιας μικρης καρδιας.
Λογια απολιθωματων μιας μεγαλης καρδιας.
Λογια αποηχου κριτικης.
Λογια τελευταια.
Σκονες στο περασμα
του καρου του χρονου
για κενο το σταματημα
χωρις λογια,
χωρις χωρο πια για λογια.
Μεχρι το υψος της βασιλικης
αυλης
απεραντης
και απολυτης σιωπης..
Μιας ατελιωτης σιωπης.

ΕΛΞΗ

Νευρα τεντωμενα
μυστικα ταλαντευονται,
τοξα καλοφτιαγμενα
εσενα γυρευουνε.
Ηχους διαπερνωντας
και σωματα κοιμισμενα.
Κι' οταν σε βρισκουνε
ζωντανο σ' αφηνουνε.
Μεσ' απ' το θανατο
σε κυνηγανε
και για τον ερωτα
αθανατα μενουνε.
Φρουροι στην κινηση σου.
Φως.
Σκια σου κρυφη.
Αγαπη.

ΑΣΠΡΟ ΑΛΟΓΟ

Ματια αλογου
με δυο φωτιες που καθρεφτιζονται.
Που θα βρω εναν καθρεφτη δικο μου?
Κρεμονται απ' την αγαπη σου
κι' αργοπεθαινουν.
Εναν ταφο, για να τα θαψω
στης μνημης μου το παραληρημα.
Σκαλωμενη στων φτερων σου την ακρη,
λιγο βαρος για να σου στερησω,
τ' ονειρο μου να σκοτωσω,
για χαρη σου.
Χαρησε μου εναν καθρεφτη
ασπρο αλογο
πανω στις πυρινες φλογες του σκοτους!
Κανενανε δεν εχω για να τον γεννησω.
Καλπασε για σενα μονο,
ετσι οπως εσυ μονο ξερεις
και θα με βρεις.
Σβησε τη φωτια μου
για να μην σε τυφλωνει
και θα ειμαι παλι εκει,
ακεραια,
χωρις σχεδια,
χωρις ενα κομματι ουρανο.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΨΕΙΣ

Βρεχει μια βροχη ατσαλινη
στης ζωης μου τη χαση
και στης καρδιας μου το βελουδο.
Αργα και σταθερα,
και βουβαινει
καθε αλλο συναπαντημα,
καθε ξενη προσκληση.
Σ' ακουω ολοενα να χτυπας
μα να σ' ανοιξω δεν μπορω,
δυναμη δεν εχω να κινησω,
μητε να φωτισω,
που χτυπας ετσι βαρια
κι' απ' τον ειρμο με βγαζεις?
Λησμονια δεν θες να εισαι πια
μα και σιωπη μακαρια
δεν θα παψεις..